[

گاهی تعلق خاطر به دختران یک قبیله موجب بروز جنگ می شد و این جنگها سال ها طول می کشید. در علت بروز یکی از جنگ های چهارگانه فجار گفته اند: جوانان مکه با دیدن دختری که از نزد ایشان عبور می کرد، خواستند با او صحبت کنند ولی آن دختر به آنها پاسخی نداد. ایشان با حیله از پشت سر پیراهن او را بالا زدند و همه خندیدند. او فریاد استغاثه برآورد و جنگ فجار سوم از اینجا آغاز شد.

موارد دیگری از این قبیل نقل شده تا آنجا که "اولیری" می گوید:

آنها نمونه طمع  و مادیات بودند، به هر چه می نگریستند از لحاظ مادیات و منافع آنی بررسی می کردند. یک نوع کرم و شرف برتری نسبت به سایرین تصور می نمودند، آزادی را بی نهایت دوست داشتند و لذا هر چیزی که آنها را محدود می کرد از آن متنفر بودند.

و "لامانس" (lamanc) معتقد است:

عرب قبل از اسلام نمونه دمکراتی است اما دمکرات افراطی که هیچ حدی برای آن متصور نیست.

"ابن خلدون" می گوید:

(اعراب) بالفطره وحشی و یغماگر و مفسدند، از تمدن و علم بدور و به خرافات و موهومات نزدیکترند.

"احمد امین" از "جاحظ" نقل می کند:

عرب عصبی مزاج است و به خاطر اندک چیزی عصبانی می شود و عصبانیت او حد یقف ندارد... وقتی احساس نیاز می کند بلافاصله شمشیر می کشد و آنان را حکم قرار می دهد... تا جایی که جنگ عادت روزانه او شده است.

Z