[

مردم جاهلیت منشأ آثار گوناگون جوی را در حوادث روی زمین جستجو می نمودند و یا پیش آمدها و رویدادهای روی زمین را مستند به سیر کهکشان های ستارگان و نجوم می پنداشتند.

از امام باقر علیه السلام نقل شده است که بر اثر مرگ جهناب ابراهیم پسر رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم  ایشان به شدت محزون و اندهناک گشتند و همزان با مرگ او کسوف و گرفتگی خورشید پیش آمد. در میان مردم شایع شد که این کسوف بر اثر مرگ ابراهیم است.

سپس پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم منبر رفت و حمد و ثنای الهی کرد و بیاناتی ایراد نمود و فرمود:

« آگاه باشید که خورشید و ماه دو نشانه از نشانه های الهی می باشند و به فرمان او در حرکت هستند و به سبب مرگ و حیت کسی برای آن دو گرفتگی و کسوف و خسوف پدید نمی آید».

 (بحار الانوار، جلد 22، صفحه 155، حدیث 13).

در جریان فوق اگر چه ظاهراً پذیرش این شایعه برای تثبیت شخصیت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و راسخ شدن ایمان مردم به آن حضرت موثر و نافع بود، ولی عظمت رسول گرامی و والایی شخصیت او اجازه این کار را نمی داد. بلکه این از مهمترین رسالت های خطیر ایشان مبارزه با خرافت بود. لذا بی درنگ به منبر رفتند و از شیوع این خرافه پیشگیری نمودند.

اعراب جاهلی یک بینش غلط دیگری نیز داشتند آنها می پنداشتند که ارواح خبیثه سبب پدید آوردن آفات و حوادث تلخ در زندگی  انسان می باشند.

Z