[

اعراب جاهلی موقعی که وارد جایی می شدند و ترس بر آنان غلبه می کرد صد مرتبه صدای الاغ می کردند و یا استخوان روباه به گردن می آویختند.

اگر کسی در بیابانی گم می شد، به علت ترساندن دیوان، پیراهن خود را پشت رو می پوشید.

موقع مسافرت که از خیانت زنان می ترسیدند، نخی را به درختی می بستند، هنگام بازگشت اگر نخ به حال خود بود، مطمئن می شدند. ولی اگر باز یا مفقود شده بود، زن را متهم به خیانت می کردند و به آن «عقد الرّتم» می گفتند.

زنی که بچه اش سقط می شد، معتقد بود که اگر هفت بار بر کشته مرد بزرگی قدم بردارد بچه او باقی می ماند. که به آن «مقلّلاة» می گفتند.

یا اگر عدد شتران به صد می رسید، برای کوری چشم حسودان یک چشم شتر نری را کور می کردند، و فال بد و خوب زدن در عرب جایگاه خاصی نداشت.

و نیز کیهانت و سحر در میان اقوام باستان جایگاه ویژه ای داشت و درباره جادو، جن زدگی، چشم زخم و یا جلب محبت معشوق دستورات خاصی داشتند.

اگر روی بدن بچه ای دانه می زد، غربالی به سر او می گذاشتند و می رفت از هرخانه ای لقمه نانی می گرفت و جلوی سگ می ریخت به این عمل «حمل المنخل» می گفتند.

یا اگر دو لشگر برابر هم صف آرایی می کردند در این هنگام اگر زنانی می آمدند و میان دو صف ادرار می کردند آتش جنگ خاموش می شد.

و یا اگر کسی به سفر می رفت، حق نداشت پشت سر خود را نگاه کند که برایش مشکلاتی پیش می آید.

"طه حسین" نویسنده مصری در توصیف ایشان می گوید:

عقل اعراب جاهلی آن قدر بی حرکت بود که روابط بسیاری را درک نمی کردند، به همین جهت خرافات بسیار در میان آنها شایع بود مثلاً برای رفع سردرد، استخوان مرده به گردن می آویختند.

Y