1_ دکتر «گوستاولوبون» می نویسد:

نصاری از برکت ارتباطی که با مسلمانان پیدا کردند توانستند از آن توحّشی که دچار آن بودند خود را نجات دهند و خصوص اخلاق بهادرانه _ اخلاق بهادرانه یعنی اینکه مانند شفقت و عاطفه به زن و فرزند و پایبندی به عهد و قسم و امثال آن تماماً از چیزهایی است که از پیروان اسلام آموختند _ و ... را از اعراب اقتباس کردند.

و نیز می گوید:

اگر ادیان بتواند در طبایع و اخلاقیات مردم تأثیر بگذارد، دین اسلام می تواند خود را در این باره برتر و بالاتر از ادیانی بداند که خود را برتر از اسلام می دانند.

وی سپس به نقد این موضوع می پردازد که چرا اندیشمندان غرب به راحتی به این مطلب اذعان نمی کنند و او علّت آن را کینه هایی می داند که از قرنها پیش در جنگهای صلیبی و غیره در دل اروپائیان نشسته، و به نقل از برخی دانشمندان می گوید:

برای اروپای مسیح ننگ است که بیرون آمدن از دوران توحّش خود را مرهون تمدّن یک قوم کافری مانند مسلمانان بدانند و البته چنین ننگی را به سختی باید بپذیرند.

چنان که می نویسد:

مسیو « رنان»  تأسف عمیق خود را نسبت به این مطلب اذعان می کند و می گوید چرا نسبت به اعراب بدبین است.

2_ مسیو « بارتلمی سنت هیلر» در کتاب خود می نویسد:

از معاشرت با عرب و تقلید از مسلمانان اخلاق و عادات رذیله امرا و اشراف ما اروپاییان در قرون وسطی اصلاح شده و آن اخلاق ستوده و صفات حمیده که مخصوص ملل حیّه هست، اروپاییان از مسلمین آموختند. تمدّن اسلامی نسبت به تمام دنیا تأثیر محیّرالعقولی بخشید و در نتیجه اقوام وحشی اروپا را داخل در طریق آدمیّت نمود... و تا ششصد سال مسلمین استاد ما اروپاییان بودند.

Y