جعفر بن محمد قمی معروف به « ابن قولویه» در اواخر قرن سوم دیده به جهان گشود. پدرش محمد بن جعفر از شیعیان هم عصر با نواب اربعه بوده كه مردم قم و ری از او بهره می گرفته اند. ابن قولویه در سال 301 هجری قمری پدر را از دست داد، قبر پدرش كمی پایین تر از مقبره شیخان زیارتگاه مؤمنین بوده و هست. ابن قولویه با وجود اینكه سایه پدر بر سر نداشت با جدیت هر چه تمام به درس و بحث مشغول شد. تمرین و تلاش فراوان باعث شد تا ابو قولویه از جمله رجال بزرگ شیعه در قرن چهارم هجری بود. وی از شاگردان بارز مرحوم كلینی رحمة الله علیه بود كه در سایه جديّـت توانست فقیه و محدثی صادق شود و در علوم اسلامی آن روز به مقام استادی رسید و سالها شیخ مفید از محضر او بهره های علمی گرفت.

از ابن قولویه (جعفر بن محمد) تألیفات ارزشمندی بر جای باقیمانده است كه به این شرح می باشد: كامل الزّیارات، آداب الاحكام، كتاب قضا، كتاب نساء نوادر و مداواة الحسد.

و سرانجام این عالم جلیل القدر در سال 368 هجری قمری و در شهر مقدس كاظمین پس از یك عمر تلاش و خدمت به مسلمانها دار فانی را وداع گفت و در پایین پای باب الحوائج به خاك سپرده شد.

بازگشت...