ابوالرضا سید ضیاء الدین فضل الله راوندی یکی از شخصیت های علمی در قرن ششم هجری بود. ابوالرضا از نوابغ بزرگ رئیس فقهاء و محدثین عصر خویش بود كه علمای بزرگ اسلامی مخالف و موافق به فضائل علمی و محاسن معنوی او اعتراف داشتند. سمعانی و عماد کاتب از علمای تسنن می نویسند از دانشمندان معاصر ما كه در شهر قاشان (كاشان) از حضور او بهره مند شدیم. سید فاضل ابوالرضای علوی است كه علم و فضل او مقبول عموم است. مردی با ابهّت و جلال بود. بالبداهه شعر می سرود. كلامش روان و وعظ او نافذ بود. در اصول و فروع اسلامی توانا بود. خطی نیكو و حظی وافر از مال دنیا داشت. عبدالجلیل قزوینی و شیخ منتجب الدین رازی كه از اعلام بزرگ شیعه و معاصر او بودند در وصف ابوالرضا سیّد راوندی می نویسند: وی علامه زمان و مرجع خاص و عام در عصر ما بود. آثاری گرانبها مانند ضو ء الشهاب در شرح شهاب الاخبار، رساله ذهبیه، نوادر در تفسیر، اربعین در احادیث الكافی در تفسیر و ادعیه السرّ طب رضوی، مو جز و عروض در علم قانیه و غیره را از خویش بجا گذاشت. سید راوندی علامه زمان خویش بود از تبار پاكان و خاندان دانش نسب شریفش به دوازده پشت به حسن مثنی فرزند سبط اكبر رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم منتهی می شود. سیّد از شاگردان شیخ ابو علی طوسی (مفید ثانی) بود و از او نقل روایت دارد و از اساتید عصر خویش به اجازه اجتهاد و نقل روایت مفتخر بود. او با دانشمند بزرگ قطب راوندی معاصر بود. دو تن از دیگر دانشمندان معاصر او سید مجتبی رازی و برادرش سید مرتضی علوی رازی را باید نام برد. افراد نامبرده نیز از مشاهیر علمای شیعه در قرن ششم بودند. خواننده عزیز ابن شهر آشوب مازندرانی، منتجب الدین رازی و شیخ محمد طو سی پدر خواجه نصیر الدین از شاگردان مكتب سیّد راوندی بو ده اند و از او نقل روایت می كنند. چنین به نظر می رسد كه در اواسط قرن ششم قبل از مرحوم قطب راوندی در كاشان وفات نموده است.

 بازگشت...