تقی الدین حسن بن علی بن داوود حلّی مشهور به ابن داوود یکی از علمای مکتب ما در اواخر قرن هفتم هجری است. ابن داوود از شاگردان سید جمال الدین طاووس ( احمد بن موسی ) و جناب محقق اول و ابن سعید حلّی بود که خود در علم فقه و رجال و حدیث کلام و منطق و ادبیات عرب مهارت داشت. وی با علامه حلّی معاصر و با او در درس شریک بود و بعض علمای ما از مکتب او استفاده نموده اند. آثاری به نام تحفه سعیدیه در فقه، درّ ثمین در اصول دین، تحصیل منافع در فقه، احکام القضیه در منطق، حلّ اشکال در منطق و اکلیل در عروض دارد. صاحب روضات می نویسد: ابن داوود در فضل و کمال از سرشناسان روزگار خود به شمار می آمد. شیخ بزرگواری که بیش از سی اثر در نظم و نثر به یادگار گذارد. شهرت ابن داوود بیشتر به علت کتاب رجال اوست و رجال ابن داوود در بین علمای امامیه شهرت دارد و از آن استفاده می شود. ابن داوود به سال 647 متولد شد و در اوائل قرن هشتم ( حدود 715 هجری ) وفات نمود.

 بازگشت...