عمادالدین حسن بن علی بن محمد معروف به شیخ طبری صاحب کامل بهایی یکی از علما و مورخین بزرگ شیعه در اواخر قرن هفتم بود. نام شریف او در کتب تاریخی مسطور و اغلب کتب او بر همگان مشهور است. بهترین اثر او کامل بهائی است که آن را به نام بهاء الدین محمد وزیر اصفهانی به رشته تحریر برد. (بهاء الدین صاحب دیوان از وزرای عصر مغول بود همچنین شمس الدین محمد جوینی و عطا ملک جوینی مانند صاحب بن عباد از امرای دانش دوست شیعه و خود نیز فاضل بوده اند ) غیر از کامل بهائی و اربعین بهائی ( درّ فضائل و شرح سقیفه) آثار دیگری نیز به نام قواعد دین و منهج در فقه و حدیث، معارف الحقائق، عیون المحاسن، بضاعة الفردوس، اسرارالامامه، کفایه در امامت، عمده و تحفة الابرار در اصول دین، مناقب الطاهرین در فضائل ائمه طاهرین علیهم السلام. شیخ طبری بیشتر سنوات عمر او در طبرستان (مازندارن) سپری شد و قسمتی از عمر او نیز در زمان از لحاظ تاریخی و هم تحقیقی و اسناد ارزنده است و از طریق تحقیق و ایمان در جوّ  آن روز شهرهای شمالی خدمتی بزرگ به مکتب نموده است. در کامل بهائی می نویسد: صد سال قبل در نواحی مازندارن پانصد تن شیعه نبود اما اکنون پانصد تن غیر شیعه شاید در این مناطق باشد و این امر اثر وجودی خواجه و امثال شیخ طبری را می رساند. صاحب روضات می نویسد: ضیاء الدین ابومحمد هارون و تاج الدین علی فرزندان شیخ طبری ( صاحب ترجمه ) پس از وی وارث علوم پدر گشتند و در عداد بزرگان علمای قرن هشتم قرار گرفتند. وفات عمادالدین اواخر قرن هفتم هجری بوده و 695 و ظاهراً و در مازندران مدفون می باشد.

 بازگشت...