ابوالحسن علی بن عیسی اربلی از علما و محدثین بزرگ شیعه در قرن هفتم هجری می باشد. شیخ اجلّ عالم فاضل، محدّث کامل ابوالفضائل از علما و محبین ائمه صاحب کشف الغمّه فی معرفة الائمه. اربلی ( به کسر همزه و سکون راء و کسر باء )  از شاگردان سادات طاووس علی بن موسی و احمد بن موسی و سید فخار موسوی است که خود به مقام علمی و مراتب کمال نائل آمد.  شیخ حرّ عاملی در امل می نویسد بهاءالدین علی بن عیسی اربلی دانشمندی فاضل و محدثی موثق نویسنده جامع فضائل و شاعری ادیب بود. او به صاحب کشف الغمّه در معرفت ائمه معروف است. مقالات اربع و رساله طیف از آثار دیگر اوست. کتاب کشف الغمه از مدارک مهم و معتبر تاریخی و مقبول علمای فریقین می باشد. کتاب مذکور اخیراً در چند جلد به فارسی ترجمه شد و شامل فضائل و مناقب چهارده معصوم علیهم السلام می باشد. قسمتی از سنوات عمر او در بغداد سپری شد. بهاء الدین اربلی از دبیران و معاونین عطا ملک جوینی بود و سالها در این پست به مسلمانان و شیعیان خدمت می کرد و سرانجام در سال 693 در بغداد وفات نمود.

 بازگشت...