ب) آن حضرت هيچ گاه از اصول باطل و طغي در زندگي ـ اجتماعي و فردي ـ خود استفاده نمي كرد.

مثلاًً سياستمداران امروزي تا آنجا كه توانشان است، مي خواند با فريب بر آنها حكومت نمايند. حتي اگر لازم بود، خيانت بورزند، از آن ابايي ندارند. ليكن در سراسر زندگي پربار رسول اكرم حتي در يك مورد به چشم نمي خورد كه او از اين روش استفاده كرده باشد. نيز در رابطۀ با ظالمان هيچ گاه گردن كج نمي كرد و به التماس نمي افتاد. بلكه عقيده و آرمان خود را با كمال شجاعت و دليري بيان مي كرد و از عواقب آن هيچ ابايي به دل راه نمي داد.

ج) تا آنجا كه توان داشت بر اقتدار خود و دوست خود مي افزود.

كسب توان و اقتدار يكي از اصل هاي مهم اسلامي است كه قرآن بر آن صحه نهاده است و بدان وسيله مسلمين را توصيه و امر اكيد مي فرمايد كه نبايد از كفار عقب بمانند. در تمامي زمينه هاي رشد و باروري استعداد هاي انساني و كسب نيرو احتياجات مادي بايد يك سر و گردن از كفار جلوتر باشند.

آيه شريفه ( و اعدوا مااستطعتم من قوة ...) تنها دليل تجهيز قواي جنگي و نظامي نيست. بلكه يكي از مصاديق آن كسب توانايي كافي در قواي نظامي است. علم و فرهنگ نيز مصداقي ديگر براي آن مي باشد. بايد در اين موارد نيز حرف اول را مسلمين بزنند و ... رسول اكرم اين امور را بسيار عالي در بين مسلمين رواج داد. لامارتين كه يكي از شرق شناسان فرانسه است در مورد رسول اكرم قضاوت جالبي دارد. او مي گويد: اگر سه چيز را در نظر بگيريم، هيچ چيز به پاي پيغمبر نمي رسد:

1ـ فقدان وسائل: مردي ظهور مي كند در حالي كه تنها است. فقط همسر و پسر عمويش كه كم سن و سال است از او تبعيت مي كند. تدريجاً افرادي ديگر به او ايمان مي آورند. بعد هم در سختي ها، مشقت ها و فقدان وسائل به كار خود ادامه مي دهد.

2ـ  در عين ناباوري دعوت او به سرعت پيشرفت مي كند. هدف بزرگي دارد. اين هدف تمامي سنگرهاي دشمنان او را يكي پس از ديگري فتح مي كند.