زندگي خانوادگي

رسول مكرم اسلام در زندگي خانوادگي خود، هيچ گاه كارهاي شخصي اش را به دوش ديگران نمي انداخت. بلكه خود آن وجود مقدس در صدد رفع آنها برمي آمد. امروزه رسم براين است كه كارهاي فردي را در خانواده حتي بايد زنان ـ چه همسر و چه مادر يا خواهر ـ انجام دهند. اين صفت بد، به حدي در ذهن ما رسوخ كرده است كه اينك تبديل به يك فرهنگ شده است به گونه اي كه اگر زنان خانواده مثلاًً جوراب ما را شست ما به ديده طلبكار به او مي نگريم و احياناً بد و بيراه هم به او مي گوييم. اما رسول اكرم اين گونه نبود. آن بزرگوار جامه خود را مي شست. گوسفندانش را مي دوشيد و كارهاي خودش را شخصا انجام مي داد. به كسي امر نمي كرد كه كفش هايش را تعمير نمايد. بلكه در صدد و تعمير آنها برمي آمد. هيچ گاه از لباس هاي پر زرق و برق استفاده نمي كرد. بلكه جامه پشمي مي پوشيد. وقتي كه در خانه ميهمان داشتند همواره احترام ميهمان را رعايت مي كرد و بر زيردستان مهربان تر از پيامبر كسي نبود. اتاقي در كمال سادگي و بدون تشريفات داشت. چيزي كه چشم گير باشد در اتاق پيامبر نبود مگر پوست گوسفند كه دباغي هم نشده بود. اين گونه نبود كه چون الآن هم پيامبر است و هم حاكم مدينه، پس بايد غذاهاي گوناگوني بر سر سفره اش باشد و رنگ سفره او پررنگ تر از رنگ سفره ديگران باشد. بلكه اندوخته غذاي پيامبر چيزي جز دو مشت جو و يك مشت تره نبود كه حداكثر براي دو مرتبه غذا كافي بود.

خصوصيات فردي

 آن حضرت به جز در مورد حاجت صحبت نمي كرد. همواره انديشمند بود و سكوتي عميق و طولاني داشت. سخن را به بهترين وجه آغاز و با فصاحت كامل به انجام مي رساند. نسبت به هيچ كس در گفتار خود ستم روا نمي داشت. هرگز تاسف و اندوهي براي امور عادي اظهار نمي نمود. از سه چيز به شدت پرهيز مي كرد: كبر، پرحرفي و كارهاي بي معني. هيچ كس را سرزنش نمي كرد ... هر گاه به خانه مي آمد وقت خود را در خانه سه بخش مي نمود. يك بخش را براي عبادت و بخش ديگر را براي خانواده و بخش آخر را نيز براي خودش صرف مي نمود. اهل فضل و تقوي را گرامي مي داشت و ...

برگشت به ابتدای صفحه