|
|
|
|
|
« ادله عدل» هر انساني، بر اساس احساس و درك فطري خود، مي داند كه عدالت ، كاري است خوب و ستم، كاري است ناگوار و زشت. هر شخصي كه در مسير عدالت، گام بردارد، مورد احترام مردم است و هركسي كه در مسير ستم پا نهد، مورد نفرت و انزجار مردم خواهد بود. معمولاً كساني كه در جامعه به صفت عدالت مشهور هستند، از امتياز و ارج وعظمت خاصي برخوردارند ، به حدي كه گاهي اوقات نام آنها با تكريم ياد مي شود. فطرت انساني، تا آن روز كه غبار ماديت و جهل و ناداني، پوششي بر رويش نكشد، اگر بين راستي و دروغ ، امانت و خيانت، او را مخير سازند، بدون ترديد راه راستي و امانت را اختيار خواهد كرد. اينجاست كه بدون توجه به احتياجات شخصي و مصالح مادي در راه راست قدم مي گذارد و اين درك و احساس روشن فطرت، خود گواه زنده اي است بر عدالت خداوند. اين را نيز مي دانيم كه ظلم و جور و انجام دادن فعل و كار زشت، يا ناشي از عجز است، يا ناشي از حقد و يا ناشي از بخل و حسد است و يا ناشي از جهل و سفاهت و يا منشأ آن احتياج است . پر واضح است كه خداوند متعال، از تمامي صفات فوق منزّه و مبري مي باشد. |
