|
|
|
اصناف پيامبران پيامبران به دو گروه تقسيم مي شوند: 1 ـ پيامبران داراي شريعت: شريعت به معناي راه است. به عبارت ساده به معناي دين است. مي دانيم كه بشر فقط پنج كتاب و دين آسماني داشته است. اولين ديني كه براي بشر از جانب خداوند متعال آمده است، همانا دين حضرت نوح علیه السلام است. حضرت نوح علیه السلام سالهاي سال براي قوم خود از حق و حقيقت گفت و رازهاي ناگشوده را براي انسان هاي هم عصر خود گشود اما كم بودند كساني كه به سخنان الهي آن حضرت گوش فرا دهند و با جان دل بپذيرند. دومين دين آسماني دين حضرت ابراهيم علیه السلام است. اولين كسي را كه تاريخ بشر به عنوان پرسش كننده در دين مي شناسد و معرفي مي كند، حضرت ابراهيم علیه السلام است. آن حضرت با سئوالات و پرسشهايي كه در اطراف اديان و راههاي شرك آلود مطرح مي فرمود، شك در دل پيروان آن اديان شرك آلود ايجاد مي نمود و بدين ترتيب راه حق و حقيقت و دين مبين را براي آنها معرفي مي فرمود و آنها را به سوي رستگاري هدايت مي كرد. سومين دين، دين حضرت موسي علیه السلام است و چهارمين دين، دين حضرت عيسي علی نبینا و آله و علیه السلام است. دين مبين اسلام، آخرين و كاملترين اديان است و بدين وسيله هم دين و هم پيامبري ختم شد. اين پيامبران پنج گانه را «اولوا العزم» مي نامند. يعني پيامبراني كه داراي دين مستقل مي باشند. البته ناگفته نماند كه به گواهي قرآن كريم، همه اديان قبل هم دين اسلام بوده است اما كامل نبود. با ظهور رسول گرامي اسلام، دين اسلام كامل شد و پيامبري نيز ختم گرديد. 2 ـ گروهي ديگر كه باقي انبياء باشند: پيامبراني هستند كه پيروان و مبلّغين اين اديان پنجگانه بوده اند. به عنوان نمونه در زمان حضرت ابراهيم، پيامبراني ديگر به نامهاي لوط، اسماعيل و اسحاق علیهم السلام وجود داشته اند كه پيرو دين حضرت ابراهيم و مبلّغ آن بوده اند. يا در زمان حضرت موسي، حضرت هارون و خضر و... علیهم السلام وجود داشته اند كه پيرو آن حضرت بوده اند. |
