حضرت شعيب عليه السلام

 حضرت شعيب پيامبر، مدام با مردم خود در معاشرت بود. اين يك سنّت الهي است كه خداي سبحان، انسان ها را در هيچ زمان و مكان بدون مُنجي و راهنما رها نكرده است. به همين دليل است كه خداوند متعال 124 هزار پيامبر براي هدايت بشر فرستاد كه از آن ميان پنج پيامبر او لوالعزم كه داراي دين مستقل و كتاب آسماني بودند، فرستاد و ديگران مبلغ اين پنج بزرگوار بودند.

حضرت شعيب علیه السلام نيز يكي از اين رسولان بود. او تابع و مبلّغ دين حضرت ابراهيم خليل عليه السلام بود. او دين حضرت ابراهيم را تبليغ مي كرد و به آنها از نعمات الهي خبر مي داد و از عذابهاي او بيم مي داد و بر حذرشان مي داشت. قوم حضرت شعيب به صفت و فعل زشت كم فروشي مبتلا بودند. در خريد و فروش، غل و غش مي كردند و حق مردم را مي خوردند. نه تنها در خريدو فروش، غل و غش مي كردند بلكه در عيش و نوش نيز غرق بودند. به گمانشان اول و آخر آنها همين مكاني است كه در آن زيست مي كنند و نه عاقبتي در كار است و نه جهاني ديگر تا مردم خوب و بد، آنچه را كه انجام داده اند، به چشم ببينند.

شعيب آنها را از غفلت و كم فروشي، بر حذر مي داشت. عذابهاي الهي كه كنندگان اين افعال را در برمي گيرد و نعمات و حسناتي كه شامل حال مردم با انصاف و عادل مي شود را براي آنها بازگو مي كرد.

اما آن مردم دعوت شعيب را نپذيرفتند و او را تهديد به اخراج از مدين نمودند. اما خداوند به آنها مهلت نداد تا تصميم نارواي خود را عملي سازند زيرا به عذاب الهي گرفتار شدند و بر اثر صيحه اي رعب آسا و هولناك جان دادند.

برگشت به ابتدای صفحه