« متغير نيست » 

من و شما، روزي طفل بوديم و حتي براي شير نوشيدن نيز توانائي نداشتيم. اما روزي فرا رسيد كه پا به كلاس اول نهاديم. بعد از مدتي، ابتدايي را طي كرديم. به دوره راهنمايي و دبيرستان پا نهاديم. و بزرگ و بزرگتر شديم.

خواسته ها و عواطف ما نيز به مرور زمان به تبع جسم ما تغيير كرد. روزي خواسته اي جز شير نوشيدن و آرام گرفتن در آغوش پر مهر و محبت مادر نداشتيم. گريه مي كرديم كه مادر بيايد و ما را در آغوش خود بفشارد. تا از گلستان عطوفت، مهر و محبت او خوشه اي بچينيم. بعدها بزرگتر شديم و مي خواستيم در كنار مادر و هم رديف او در خيابان راه برويم. دست او را رها مي كرديم كه استقلال خود را به او نشان دهيم. مقداري از او جلوتر مي رفتيم تا به او بفهمانيم كه ما نيز كسي شده ايم و... اينك خواسته هايي داريم كه با آن خواسته ها، زمين تا آسمان فرق دارد. نو شدن خواسته ها به همراه رشد و نمو جسم و بدن است. هر چه به تجربيات من و شما افزوده شود، خواسته هاي ما نيز تغيير مي كند.

نو شدن و تجدد خواسته ها، دالّ بر « تغییر» است.

زيست شناسان مي گويند: بدن من و شما در هر چند ساعت به كلي تغيير مي كند و تبديل به بدني ديگر مي شود. سلولهاي قبلي مي ميرد و سلولهاي جديدي جاي آنها را مي گيرد و من و شما به حياتمان ادامه مي دهيم. اگر ما با كمبود بعضي از خواسته ها مواجه نبوديم، خواسته هاي جديدي را هرگز آرزو نمي كرديم.  صد البته خداوند منّان هيچ كمبودي ندارد تا در صدد جبران آن باشد. بلكه او كامل است.

برگشت به ابتداي صفحه