برگشت
به صفحه دين
|
|
|
« حكيم، سميع، بصير و... » حكيم يعني كسي كه كاري بيهوده و عبث انجام نمي دهد. بلكه تمام كارهايش بر اساس تدبير، علم و اراده است. به عنوان نمونه، به بعضي از دانشمندان حكيم مي گوييم. بزرگاني چون شيخ مفيد، طوسي، شيخ الرئيس بوعلي سينا، خواجه نصير الدين طوسي، ملا صدرا، شيخ انصاري، شيخ محمد حسين اصفهاني، علامه طباطبايي و ... در فرهنگ شيعه يك مَثَل هستند و خانواده ها افتخار مي كنند كه فرزندانشان را تشبيه به آن بزرگواران نمايند. در فرهنگ غرب نيز دانشمنداني وجود دارند كه اسوه آنها مي باشند. مثل: اسحاق نيوتن، آگوستين، گاليله، تولستوي، ويكتور هوگو، انشتاين، هابل، پاستور و ... كه هر كدام براي بشر خدمتي انجام داده اند. ما وقتي نام عالمان بزرگواري چون شيخ مفيد، بوعلي، علامه حلّي، شهيد اول و ثاني، صدرالمتالهين، شيخ انصاري و ... را مي شنويم با عظمت از آنها ياد مي نماييم. زيرا خدمات آنها به فرهنگ اسلام، به خصوص شيعه زبانزد است. ما نمي توانيم قبول كنيم كه مثلاً شيخ الرئيس بوعلي سينا تمام جواني خود را در بي مبالاتي و بي برنامه گي طي كرده و با وجود آن، چنين آثار گران سنگي را از خود بر جاي نهاده باشد. زيرا مي دانيم كه بي مبالاتي و بدون برنامه زيستن، دليل سفاهت و كودني اشخاص است. به هر حال اين بزرگان كاري بيهوده و عبث انجام نداده اند. به همين خاطر است كه در نزد همه افراد بشر، عزيز و بزرگوار هستند. حال چگونه مي توان تصور كرد كه خالق اين بزرگان و دانشمندان، كارهاي بيهوده و عبث انجام دهد؟! خداي سبحان دركتاب شريف قرآن مي فرمايد: ) و ما خلقنا السماء و الارض و ما بینهما باطلا ( سوره صاد، آيه 27. يعني « در زمين و آسمان چيزي بيهوده نيافريده ايم» . آنچه تا كنون برشمرديم گوشه اي از صفات ثبوتيه ـ صفاتي كه بايد متصف به آنها باشد ـ خداوند سبحان بود. خداوند سبحان صفات ثبوتيه ديگري نيز دارد كه بعضي از آنها عبارتند از: سميع (شنونده)، بصير (بيننده)، كريم، رحمان، رحيم، مدير، مدبر، قيوم، رازق، خالق، رب و... مي باشند. |
