« حيات »

موجوداتي كه انسان با آنها آشنايي دارد، به دو دسته « جاندار و بي جان» تقسيم مي شوند. جانداران نيز به دو گروه « مجرد و مادي» دسته بندي مي شوند. مجرد يعني: با چشم ديده نشود. مانند ملائكه كه وجود دارند. ولي با چشم ديده نمي شوند. و موجودات مادي، يعني همه آنچه كه در اطراف و اكناف من و شما وجود دارد. از انسانها گرفته تا گياهان، حيوانات و... موجودات جانداري كه داراي شعور و حركت ارادي هستند، متصف به صفتي به نام  «حيات» مي باشند. به همين دليل در زبان عربي، كلمه «حيوان» بر موجودات جاندار اطلاق مي شود.

بنابراين مفهوم حيات، دلالت بر كمال وجودي مي كند و قابل توسعه بر موجوداتي كه تعلّق به ماده ندارند، مي باشد. از اين رو، همه مجردات داراي صفت ذاتي حيات هستند و بالاترين مرتبه حيات، مخصوص ذات اقدس الهي است.

همان گونه كه ملاحظه شد، صفت حيات، ملازم با صفاتي چون شعور و ادراك و توانايي است. همه جانداران به نحو غريزي آن اوصاف را دارند. تنها اين انسان است كه مي تواند آن اوصاف را كسب نموده، پرورش داده و به درجه اعلي از كمال برساند. خداوند نيز داراي اين صفت مي باشد. و حي و زنده است. زيرا اگر حيات نمي داشت، علم و قدرت نيز به طريق اولي نداشت، اما خداوند علم و قدرت دارد پس حيات نيز دارد.